 |
 |
|
|
 |
|
Christine Otten
|
|
Christine Otten
Christine Otten werd geboren in 1961 in Deventer. Na de middelbare school studeerde ze twee jaar geschiedenis aan de Rijksuniversiteit van Utrecht. In die tijd begon ze artikelen te schrijven voor het inmiddels opgeheven weekblad De Nieuwe Linie. Omdat schrijven haar beter beviel dan studeren, ging ze naar de School voor Journalistiek in Utrecht. Tijdens en na die opleiding schreef ze reportages, interviews en andere verhalen voor de weekbladen De Groene Amsterdammer en Vrij Nederland. Ze was drie jaar lang als algemeen verslaggever in dienst van Vrij Nederland. In 1989 raakte ze betrokken bij de oprichting van jongerenkrant Primeur. Tot januari 1993 was ze redacteur van deze krant.
Als literair auteur debuteerde Otten in 1995 bij uitgeverij Atlas met de roman Blauw Metaal. Inmiddels wordt Christine Otten wordt beschouwd als een van de belangrijkste schrijvers van de nieuwe generatie. Recensenten prijzen vooral haar vermogen op suggestieve wijze het onbegrepene en verzwegene onder woorden te brengen. Al het werk van Christine Otten is vervuld van muziek: ze schreef romans met gepassioneerde muziekliefhebbers als hoofdpersoon, een bundel interviews met internationale topzangers en –muzikanten en liet zich voor haar meest recente roman De laatste dichters ook in de vorm inspireren door ritme en muzikaliteit.
Blauw metaal beschrijft de liefde tussen een broer en een zus én hun beider liefde voor muziek. De roman werd zeer goed gerecenseerd. Inez van Eijk in Trouw: Christine Otten schrijft zonder omwegen in korte eenvoudige zinnen. Het meisje observeert: ze beschrijft wat anderen doen en wat ze zelf ook doet en bedenkt, maar het is duidelijk dat het daar niet om gaat: er staat niet wat er staat. Sterker nog: datgene waarom het gaat vermijdt ze zorgvuldig. Verdriet, angst, nieuwsgierigheid, verlangen, die gevoelens komen op z'n hoogst via anderen aan de orde. Die 'tactiek' beheerst Otten zo goed dat je 'Blauw metaal' ademloos uitleest.
In 1998 verscheen - eveneens bij Atlas - Ottens tweede roman, Lente van glas - een spannend en mysterieus verhaal over een jonge vrouw, verborgen herinneringen en een obsessieve liefde voor muziek. Vrij Nederland schreef hierover: In Christine Ottens Lente van Glas wordt het onbenoembare en vluchtige, de herinnering en de bewustwording bespeeld als was het muziek.
Muziek is ook het hoofdthema in de verhalen, artikelen en essays die in 2000 verschenen onder de titel Engel en andere muziekverhalen. In gesprekken met onder andere Nick Cave en John Cale verdiept Otten haar fascinatie voor het muzikale in de taal. Ze beschrijft gedetailleerd hoe deze muzikanten componeren en teksten schrijven, terwijl de verhalen tegelijkertijd indringende kunstenaarsportretten zijn.
De Laatste Dichters (2004) is een grote roman over de ‘Last Poets’. The Last Poets ontleenden hun naam aan een gedicht van de Zuid-Afrikaanse dichter Willie Kgositsile. Ze werden actief in een tijd die zwanger was van hoop en revolutie. De Black Panthers waren volop actief, Malcolm X was net vermoord. Niemand had nog van crack gehoord. In die opwindende jaren schreven The Last Poets hun gedichten, vol passie en zelfkritiek. ‘Niggers are scared of revolution. Niggers love anything but themselves.’ Op de funky ritmes van de conga’s werden het vanzelf raps, raps die twintig, vijfentwintig jaar later gesampled werden door jonge hiphop-bands. Daarom worden The Last Poets de vaders van de hiphop genoemd. Rappers als Ice Cube en Chuck D. van Public Enemy verklaarden schatplichtig te zijn aan The Last Poets. Generaties spoken word artiesten en (performance)dichters traden en treden in hun voetsporen. Hun platen worden nog altijd opnieuw uitgebracht.
De Laatste Dichters (short list Libris Literatuur Prijs 2005) is gebaseerd op de turbulente levensverhalen en het werk van de individuele leden van deze legendarische groep. Geen biografie, maar een wervelende en onconventionele jazznovel vol korte verhalen, sferische impressies, monologen, gedichten, muziek, en politiek. Een boek waarin literaire vertelvormen worden afgewisseld met getuigenissen van moeders, zusters, kinderen, vrienden, muzikanten en ex-vrouwen.
De recensies waren overwegend (zeer) positief.
Begin 2008 zal er een nieuwe roman van Christine Otten verschijnen: Als Casablanca. Wanneer de jonge Nederlandse journaliste Laura Achenbach per ongeluk de aanslagen op het World Trade Centre in New York meemaakt, neemt haar leven in een klap een onomkeerbare wending. Het is het begin van een avontuur met een onvoorspelbare afloop.
In een café op Manhattan ontmoet Laura een oudere zwarte man, Charles Perry, ex-black panther en manager van het beroemde Apollo Theater in Harlem. Ze brengen een dag en een nacht door in zijn appartement, pratend, luisterend naar muziek en de straaljagers die om de zoveel minuten over vliegen. Het is oorlog. Hij ‘stuurt’ haar naar zijn familie in Detroit. Daar, in die harde gevaarlijke en vervallen industriestad, ooit het mekka van de soulmuziek, valt Laura in een nieuw bestaan.
Laura laaft zich aan de levens en geschiedenissen van de nieuwe mensen, aan Detroit en aan het duistere verlangen dat Charles Perry bij haar oproept. Dat ze in Amsterdam familie heeft en een echtgenoot en werk, lijkt niet meer dan een droom. Wanneer Perry na maanden uiteindelijk naar Detroit komt en hij en Laura onderweg naar New York in een huis midden in de Catskill Mountains belanden, volgt een dramatische ontknoping.
Als Casablanca is een enerverende roman over identiteit en liefde en de rol van verhalen in ons leven.
Christine Otten publiceert ook verhalen over (pop)muziek in het Cultureel Supplement van NRC-Handelsblad en het Nieuw Wereldtijdschrift.
Otten woont in Amsterdam en heeft twee kinderen.
Website: www.christineotten.nl
De pers n.a.v. De laatste dichters:
“In haar inlevingsvermogen, verbeeldingskracht, en oog voor detail doet Otten niet onder voor native Amerikaanse schrijvers als Lisa Alther en Alice Walker. (…) Het perspectief van de zwarte man maakt het beste wakker in deze witte schrijfster.. Otten (…) moet een gelukkig mens zijn. Het is haar gelukt om met louter woorden muziek te maken. " De Groene Amsterdammer.
"Het is Otten opmerkelijk goed gelukt: in haar roman krijgen de dichters body en soul en een heel eigen stem. (…) Ze doet het in sprankelende, ritmische taal, in haar boek zit een beat van de street…" Trouw
"De grote kracht van dit boek is dat de individuele stemmen zich mengen tot een koor. En daaruit stijgt een aangrijpend lied op van persoonlijke en politieke frustratie, maar ook van geloof in de kracht van de creativiteit. De Nederlandse literatuur mag zich gelukkig prijzen met de aanwinst van deze originele roman." Haagse Courant.
"Otten voert je mee naar een andere wereld en een andere tijd. De tekst kent een enorme vaart en is bijzonder rijk aan sfeer." De Volkskrant.
"Gedurfd en opzwepend. (…) De Laatste Dichters werkt als een perfect gemonteerde literaire videoclip. Je bent erbij als Umar Bin Hassan ergens in 1970 die tekst van 'Niggers are Scared of Revolution' schrijft. Als het jongere lid Jalal Nurriden in een vlaag van ziedende jaloezie een naald in diens keel steekt tijdens een herenigingstournee in de jaren negentig. Je bent in het Harlem van de jaren zeventig en van het heden. En als je de laatste pagina hebt dichtgeslagen, klinkt die soundtrack nog wel even na." VPRO-Gids.
"Dit is een waanzinnig boek. Te zeggen dat Otten haar onderwerp dicht op de huid heeft gezeten is een understatement. De auteur is in die huid gekropen, zodat het resultaat een hallucinante, collectieve biografische trip werd. (…) Die combinatie van verstilling en geweld, van idealisme en materialisme, van het verhevene en het platvloerse maakt De laatste Dichters zo bijzonder en zo levensecht." Oor.
"Geen geringe prestatie van Otten. (…) Zij heeft hetzelfde nagestreefd als de Dichters: iets moois maken van iets dat lelijk is." NRC-Handelsblad.
|
|
|
|
|
|
 |
